EFEKTYWNE MIKROORGANIZMY
nowe narzędzie w leczeniu dermatoz i przeciwdziałaniu procesom starzenia

CZYM SĄ EFEKTYWNE MIKROORGANIZMY? (Prof. dr hab. Zenon Schneider) ^[1]

EM to kompleks kilkudziesięciu szczepów różnorodnych mikroorganizmów, skompletowany na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku przez profesora ogrodnictwa Teruo Higa z Uniwersytetu w Ryukyu na Okinawie^[2]. 

To stosunkowo młody, w skali geologicznej fragment Ziemi o glebach zdrowych i zasobnych w mikroelementy. Mieszkańcy tego obszaru rzadko chorują i co jest niezwykłe dla obszaru podzwrotnikowego, procent osób ponadstuletnich jest tam najwyższy w świecie. EM jako kompleks jest wyposażony w wielką liczbę wyspecjalizowanych narzędzi biologicznych w postaci enzymów zapewniających im przetrwanie i rozwój nie tylko w glebie ale też w różnorodnych środowiskach w tym organizmach żywych. Komplet enzymów wniesionych przez poszczególne szczepy umożliwia degradację materii organicznej w kierunku pożądanym (fermentacji) a nie degeneratywnym (gnicia). Mikroorganizmy te współdziałając produkują substancje zapewniające im przetrwanie w agresywnym środowisku. EM przekształcają związki mikroelementarne w formy łatwo przyswajalne przez organizmy żywe otwierając dla komórek nowe zasoby pokarmowe. Tym sposobem tak niezbędne dla procesów metabolizmu minerały w końcu docierają z pokarmem do organizmu zwierząt i ludzi. Wiele szczepów uczestniczących w kompleksie EM uaktywniają również rodzime mikroorganizmy zwierząt i ludzi w walce z patogenami.

Efekt działania EM to wynik komplementarnego doboru szczepów mikroorganizmów, wyposażonych w ukierunkowane narzędzia biologiczne. Polskie badaniach profesorów Z. Schneidera i M. Starzyckiego, ujawniły, że EM tworzą kapsuły żelowe usprawniające procesy ich metabolizmu w środowisku wrogim, np. beztlenowym. (więcej...)

CZY ZASTOSOWANIE EFEKTYWNYCH MIKROORGANIZMÓW W LECZENIU NIEKTÓRYCH DERMATOZ JEST UZASADNIONE?

(materiały z międzynarodowej konferencji „Biotechnologia EM-Farming” na SGGW, Warszawa, 19 czerwca 2008)

Jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie na dziś nie ma. Dane z literatury i obserwacje, potwierdzają sens badań nad (EM) w medycynie. Pierwsze wnioski z badań prowadzonych w większości na zwierzętach i in vitro są następujące: EM poprzez swoje silne właściwości antyoksydacyjne mogą wpływać hamująco na procesy zapalne a nawet nowotworowe. Opisano dotąd efekt leczniczy m.in. w chorobie Parkinsona, astmie, uszkodzeniu nerek i wątroby przez stres oksydacyjny.

Podawanie poprzez inhalacje roztworu zawierajęcego EM selektywnie hamowało odpowiedź immunologiczno-zapalną zależną od limfocytów T- helper typ 2 (Th2) charakterystyczną dla astmy. Ponadto istotnie zmniejszył się poziom cytokin: interleukiny 4, 5 i 13 w płynie z pęcherzyków płucnych i w tkance płucnej. Istnieje szereg chorób alergicznych przebiegających w mechanizmie Th2 zależnym, jak np. atopowe zapalenie skóry. Możliwość wpływania EM na poziom cytokin w organizmie człowieka mógłby zapoczątkować nową erę badań nad tym zjawiskiem.

Na dziś udokumentowany jest hamujący wpływ EM na jedną z ważniejszych cytokin prozapalnych- czynnik martwicy nowotworów α (Tumor necrosis factor α-TNFα) i peroksydazę hydrogenową (H2O2) poprzez hamowanie prozapalnego czynnika jądrowego kappa-B (NF-κB), biorącego udział w regulacji ponad 200 genów głównie związanych z odpowiedzią zapalną.

Polskie badania dotyczą łuszczycy, jednej z najczęstszych dermatoz w Europie i na świecie. Łuszczyca należy do chorób zapalnych, mających ścisły związek ze stresem oksydacyjnym, tzn. podczas trwania procesu łuszczycowego tworzą się w nadmiarze wolne rodniki, które w świetle badań są wiodącym czynnikiem procesu starzenia się skóry. Działają one zarówno w komórce, w której powstają jak i w płynach ustrojowych, zwiększając przepuszczalność ścian naczyń, niszcząc struktury błon komórkowych poprzez peroksydację (utlenianie) lipidów błony, a w następstwie powodując śmierć komórki.. W organizmie ludzkim istnieją naturalne mechanizmy antyoksydacyjne, ale wobec tak przyspieszonego tempa tworzenia się związków oksydacyjnych bywają niewystarczające - w surowicy u chorych na łuszczycę stwierdza się redukcję całkowitej zawartości antyoksydantów. (...)

Obserwacje własne z zastosowaniem EM w leczeniu niektórych dermatoz w Polsce na dziś dotyczą jedynie ochotników. Po zastosowaniu roztworu EM na wykwity łuszczycowe u pacjentki, która dodatkowo odczuwała uporczywy świąd skóry, uzyskano całkowite ustąpienie uczucia świądu po 12h, a wykwity łuszczycowe uległy spłaszczeniu po tygodniu stosowania preparatu zewnętrznie, po 3-ch tygodniach uległy całkowitej resorpcji (ilustracje poniżej). Świąd nie jest charakterystyczny dla łuszczycy, ale w około 20% przypadków towarzyszy wykwitom skórnym. Ogromne nadzieje więc budzi zastosowanie EM w atopowym zapaleniu skóry, gdzie uporczywy świąd skóry zawsze oprócz zmian rumieniowych towarzyszy objawom skórnym.

Podobne efekty lecznicze uzyskano u chorych na łuszczycę i łojotokowe zapalenie skóry, a także w pojedynczych przypadkach kontaktowego zapalenia skóry i trądziku pospolitego. Nikt nie zgłaszał efektów ubocznych. Zastosowanie EM może okazać się skuteczną terapią wspomagającą, dzięki której skróceniu ulegnie czas i koszty leczenia (obecna nowa metoda terapii lekami biologicznymi w łuszczycy przeciwko wspomnianej już cytokinie TNF α to jednorazowy koszt dla jednego pacjenta około 7 tys. zł., a terapia trwa kilka lat).^[3]